Thomas & James(35)

James en ik leerden elkaar kennen op een conferentie in Berlijn. Hij is Brits, ik Nederlands. Vier jaar woonden we samen in Amsterdam — James werkte remote voor een Brits bedrijf. Maar na Brexit veranderde alles. James had geen verblijfsrecht meer in Nederland zonder visum, en wij wilden dichter bij zijn familie in Sussex. We besloten naar het VK te verhuizen.

Als partner van een Britse burger kon ik een Family visa (spouse route) aanvragen. De vereisten zijn streng: James moest aantonen dat hij minimaal £29.000 per jaar verdient (de minimum income requirement, recent verhoogd). We moesten bewijzen dat onze relatie echt is — foto's, gezamenlijke bankrekeningen, huurcontract, brieven van vrienden. Het dossier was dik als een telefoonboek.

De kosten waren fors. Het visum zelf kostte £1.846, plus de Immigration Health Surcharge van £1.035 per jaar voor tweeënhalf jaar. In totaal bijna £4.500 voor het recht om bij mijn partner te wonen. Na tweeënhalf jaar moet ik verlengen (weer £1.846), en na vijf jaar kan ik Indefinite Leave to Remain (ILR) aanvragen — het Britse equivalent van een permanente verblijfsvergunning.

Brighton was een bewuste keuze. De stad staat bekend als de meest LGBTQ+-vriendelijke plek in het VK. De Kemptown-wijk is levendig en open, er is een grote Pride, en je voelt je nergens ongemakkelijk. We wonen in Hove, technisch gezien een aparte stad maar iedereen noemt het "Brighton and Hove actually". We betalen £1.400 voor een tweekamerappartement met uitzicht op zee.

Het vinden van werk als dependant was eenvoudig — het Family visa geeft je onbeperkt het recht om te werken. Ik vond een baan als UX designer bij een techbedrijf in Brighton. NI number aanvragen ging via een online formulier bij HMRC, mijn BRP werd bezorgd binnen twee weken. Council tax betalen we samen, zo'n £180 per maand. De PAYE-belastingaangifte is simpeler dan in Nederland — je werkgever houdt alles in, tenzij je bijverdiensten hebt.

Wat ik het meest waardeer aan het VK is de acceptatie. In Nederland dachten we dat het nergens toleranter was. Maar Brighton overtreft Amsterdam wat betreft zichtbaarheid en gemeenschapsgevoel voor LGBTQ+-mensen. De stad ademt inclusiviteit. Het visumproces was duur en stressvol, maar het resultaat — samenwonen in een stad die ons viert — is elke penny waard.