Henk(64)

Dertig jaar lang heb ik elk jaar vakantie gehouden in de Cotswolds. De glooiende heuvels, de honey-coloured dorpjes, de pubs met open haarden — het voelde altijd als thuiskomen. Toen ik met pensioen ging, wilde ik er gaan wonen. Maar Brexit had de deur dichtgegooid voor gepensioneerden zonder werkvisum.

Het VK heeft geen pensioenvisum. Dat was de harde realiteit. In tegenstelling tot Portugal of Spanje, waar je met een passief inkomen een verblijfsvergunning kunt krijgen, biedt het VK geen route voor gepensioneerden die simpelweg willen komen wonen. Ik heb maanden onderzoek gedaan en met drie immigratieadvocaten gesproken voordat ik een haalbare optie vond.

Mijn route werd het Global Talent visa — niet als wetenschapper, maar via de arts and culture-categorie. Ik heb veertig jaar als restaurateur en kunsthistoricus gewerkt, met publicaties en tentoonstellingen op mijn naam. Arts Council England kan endorsement verlenen aan mensen met uitzonderlijke bijdragen aan kunst en cultuur. Het was geen zekere route, maar met een sterk dossier en goede referenties kreeg ik na acht weken het endorsement.

Een huis kopen in de Cotswolds is duur, maar ik had mijn appartement in Haarlem verkocht voor een goed bedrag. De Britse huizenmarkt werkt anders — je hebt een solicitor nodig (geen notaris zoals in Nederland), het proces heet conveyancing en duurt gemiddeld drie tot vier maanden. Stamp Duty Land Tax was een flinke extra kostenpost: bij een huis van £450.000 betaalde ik ruim £11.000. Als buitenlands koper betaal je bovendien een surcharge van 2%.

Gezondheidszorg was mijn grootste zorg. Via het Global Talent visa heb ik toegang tot de NHS zonder de Immigration Health Surcharge te betalen. Ik heb me ingeschreven bij de GP in Chipping Norton. De zorg is goed maar anders dan in Nederland — langere wachttijden voor specialisten, maar de huisarts is grondig en neemt de tijd. Ik heb aanvullend een private health insurance afgesloten bij Bupa voor snellere toegang tot specialisten als dat nodig is.

Het leven in de Cotswolds is precies wat ik ervan droomde. Ik wandel dagelijks over de Cotswold Way, drink thee in dorpspubs en heb me aangesloten bij de lokale historical society. De Britse dorpscultuur is warm als je je erin mengt — ik help bij de kerkbazaar, ben lid van de pub quiz-team en mijn buurman brengt me elke zondag een pot marmelade. Het is rustig, mooi en vervullend. Maar wees eerlijk tegen jezelf: zonder een creatieve visum-route is het VK voor gepensioneerden na Brexit vrijwel onbereikbaar.